Etappe 7

Etappe 7 Van Ribeias  naar Valença

Donderdag 11 oktober

 

Het heeft flink geregend vannacht maar als we opstaan is het zo goed als droog. De was is op een enkele sok na ook droog.  We ontbijten in het hostel. Er is brood met boter en honing en koffie en thee. Genoeg om de eerste kilometers af te kunnen leggen. Als we na het ontbijt terug op onze kamer komen, treffen we een verrassing aan van de hond. Er liggen twee drollen op het tapijt. Anne had daarnet nog de downward facing dog (yoga) gedaan. We komen niet meer bij. De eigenaresse komt op ons geluid af en haalt de drollen snel weg. Anne laat de rest van de stretchoefeningen achterwege.

 

Tijd om op pad te gaan. Het is droog en de temperatuur is aangenaam. Na een uur of twee dreigt er een bui en halen we de regenjas uit de rugzak. Maar het waait over en we doen hem snel weer uit. We lopen door een heel mooi bos dat extra fris ruikt na de regen van vannacht. We lopen stukje bij beetje noordwaarts en we zien de natuur veranderen. Er staan hier andere boomsoorten.

 

Iets na tweeën komen we bij een Albergue terecht waar we kunnen lunchen. Op een wegwijzer staat dat we precies op de helft zijn! Porto is 135 km en Santiago ook. De Nederlandse  Martine runt de Albergue en kan ook nog eens lekker koken. We laten het ons smaken en krijgen weer energie om verder te gaan. 

 

Het laatste stuk van de etappe brengt ons terug in de bewoonde wereld. Nou ja bewoond is niet het goede woord. We lopen door een voorstad van Valença, Aroa waar veel huizen leeg staan en vervallen zijn. Het lijkt wel een spookstad!

 

Aankomen in een stad is alrijd een beetje raar. Als pelgrim val je uit de toon naast alle gewone mensen op straat. Op het platteland is dat toch anders. Bij aankomst in Valença checken we het hostel maar daar zijn weer van die plastic matrassen, dito kussens en te korte bedden. Voor  36 euro hebben we een kamer in een hotelletje, incl. ontbijt. De keus is snel gemaakt.

 

Na het douchen gaan we de oude vestingstad van Valença bekijken. Het is prachtig mooi bewaard gebleven. Om 19 uur gaan echter alle winkeltjes dicht en is er geen leven meer te bekennen. We waren net op tijd om er even een rondje doorheen te lopen.

 

We hadden vlakbij het hotel een Tandoori restaurant gezien. Een keer wat anders dan een pelgrimsmenu. Wij zijn de enige gasten en worden door een Indische man bediend die heel lief voor ons is. Nadat we lekker gegeten hebben, komt de beste man aanzetten met een voetenbadje met daarin olie, zout en warm water. Hij had nl. de uitslag die Anne heeft van de sokken (waarschijnlijk) gezien en dacht dat ze wel een voetenbadje kon gebruiken.  Daar zitten we dan in een leeg restaurant met onze voeten in een teiltje water. We gaan naar het hotel met super zachte voeten maar ruiken wel naar een soort van frituurvet. Het was een grappige avond en we hebben er hard om gelachen. Het is onze laatste nacht in Portugal.  Morgenochtend steken we de grens met Spanje over. Tui ligt al aan de overkant.

mooie natuur

Ook hier is het herfst

Precies op de helft!

Heerlijk geluncht in de zon

In het fort van Valença

Valença

Pelgrim in Valença

Pelgrim in Valença

Uitzicht op Tui aan de overkant van de rivier de Minho

Voetenbadje in het restaurant