Anuradhapadura

Ayubowan!

 
Ik zit in de bus van Nilaveli naar Habarana en heb mooi even de tijd om mijn reisverslag te schrijven. Ik ga verder waar ik gebleven was. 
 

ANURADHAPURA 

Om 8 uur 's morgens staat het ontbijt voor mij en de andere gasten klaar in de prachtige tuin aan het meer. Het is een local breakfast met noodles, curry, rijst, gebakken ei en allerlei andere hartige gerechtjes. In zo'n warm klimaat is dat best lekker om zo je dag te beginnen. Ik heb gezelschap van een Frans meisje, een Engels en een Nederlands stel (Danielle en Rokus uit Apeldoorn). De eigenaar doet erg zijn best om het iedereen naar de zin te maken.  Na het ontbijt ga ik met de hotelmanager op pad voor een tripje naar de sacred city.  Ja ook hij is tevens te boeken als chauffeur en gids. 
 
SACRED CITY 
Anuradhapura, de heilige stad van de Singhalese boedisten, was tot de 11 eeuw de hoofdstad van Sri Lanka en een machtig Koninkrijk. Toen een koning de hoofdstad verplaatste naar de stad Polonnaruwa, raakte de stad ernstig in verval en nam de jungle het over. Pas in de 19e eeuw werd de stad weer ontdekt door een Britse archeoloog en stukje bij beetje werden de stupa's (boedistische tempels) en andere belangrijke gebouwen weer blootgelegd. De stupa's zijn toengerenoveerd en weer in gebruik genomen. 
 
De eerste stop maken we bij de boom van Buddha. Dit is de heiligste plek van de stad.  Ik krijg een doek om mijn schouders te bedekken en knoop mijn eigen sarong om mijn middel. Hier staat de oudste boom ter wereld. Het is een loot van de boom waaronder Buddha in india de verlichting ontving. Er is nog maar één tak van de originele loot over. Die wordt gestut door vergulde kranen. Het is er een drukte van jewelste, mensen in de prachtigste gewaden, vooral de vrouwen, komen offers brengen en bidden. Er worden o.a. lotusbloemen en specerijen geofferd. Mijn gids trekt me naar voren naar een priester die staat de bidden. Aan het eind van het gebed krijg ik een wit touwtje om mijn rechterpols en drukt hij een witte stip op mijn voorhoofd.  Nu ben ik gezegend en dat voelt ook echt zo (voel me sowieso gezegend dat ik deze reis kan maken), ook al heb ik geen idee wat hij zei. 
 
Na de Buddhaboom bezoeken we de belangrijkste stupa's, vijvers en de refectory waar vroeger de monniken aten. Daar staan een soort van hele grote troggen waarin de rijst en  de curry voor de monniken werden gemaakt. Een gaarkeuken voor 5000 man!
Als we terugkomen bij de tuktuk is er sprake van een "vijandige overname" van de tuktuk. Een stel apen zit er in. Dat ziet er heel komisch uit.  Gelukkig besluiten ze na een poosje toch maar weer verder te kijken :-)
 
Het betreden van de heilige plekken gebeurt trouwens allemaal blootsvoets. Gelukkig schijnt de zon niet zo fel en is het te doen, want de grond wordt letterlijk heel heet onder de voeten en daar zijn westerlingen niet aan gewend. Desalniettemin is het evengoed flink peentjes zweten en veel water drinken. Het wordt hier 's nachts niet kouder dan 26 graden! Na deze prachtige tour heb ik even tijd om me op te frissen en in de tuin te relaxen en te lunchen. 
 
MIHINTALE 
Aan het eind van de middag staat er nog een tripje op het programma (nu we er toch zijn). We gaan weer met de tuktuk op pad en ik ben nu in goed gezelschap van Danielle en Rokus. Mihintale is een bijzondere plek. Hier vestigde zich Mahinda, een leerling van Buddha en hier werd de eerste stupa van Sri Lanka gebouwd.  De stupa en een heel groot Buddha beeld staan bovenop een berg. Een flink aantal trappen, eerst breed en goed begaanbaar, later steeds smaller en lastiger) leidt er naar toe, het laatste stuk weer op blote voeten. Het regent nu, wat op zich niet erg is, want ook de regen is warm. Als we bijna bij de top zijn, begint het ook te onweren en te bliksemen. Omdat we deze reis graag willen navertellen, schuilen we voor het onweer. Terwijl we schuilen zien we de jonge monniken die in het gebouwtje aan de overkant wonen/les krijgen, nieuwsgierig naar ons kijken. Ze kijken neutraal, zelfs wat ernstig omdat dat misschien is wat je als monnik leert te doen. Maar ondertussen zijn het ook gewoon nog kinderen en vinden ze het leuk om op de foto te gaan. 
 
Als het onweer is weggetrokken, vervolgen we onze weg naar boven naar de stupa. De zon is inmiddels al onder maar door de regen was die toch niet te zien. Maar wat we wel te zien krijgen is een schitterend uitzicht over groene heuvels met in de verte Anuradhapura. In de verte verlichten l bliksemschichten de hemel. Het heeft iets magisch! Als we tenslotte na de laatste klim bij het immense Buddha beeld zijn gekomen, zien we de dampen uit de aarde opstijgen. Het ziet er prachtig uit en we prijzen ons gelukkig dat we dit moment mogen delen.
 
Op de terugweg halen we takeaway en genieten we nog even na. Dan wisselen we tips uit en boeken we accomodaties voor de volgende bestemming.  De mijne wordt Nilaveli aan de oostkust. Om 8 uur morgenochtend ga ik met de bus. Ik neem afscheid van Rokus en Danielle en ga lekker slapen.  De volgende morgen brengt de hotelmanager me naar het busstation.  Hij heeft een ontbijtpakketje voor me gemaakt en zegt ten afscheid dat ik later, als ik met pensioen ga, van harte welkom ben om in zijn hotel te komen wonen. Best een goed plan. Klinkt een beetje als de film The best Marigold hotel 😀
 
Tot zover weer.
Liefs, Barbara 

Ontbijt in de tuin

Met een van de hotelmedewerkers

Lake view

De boom van Buddha

Offer van lotusbloemen

Eén van de vele stupa's

Gespiegelde vijver in the sacred city

Hostile take-over;-)

Apenberaad

Tuktuk selfie

Straatbeeld

Jonge monniken in Mihintale

De trappen van Mihintale

Prachtig uitzicht over Mihintale

De stupa van Mihintale

De big Buddha van Mihintale